Η Θεατρική Ομάδα της ΕΛΜΕ Μαγνησίας παρουσιάζει ένα από τα πιο απαγορευμένα και σημαντικά έργα του 20ού αιώνα. Σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα μετά, «Ο Αυτόχειρας» επιστρέφει επίκαιρος όσο ποτέ, εξερευνώντας την ανθρώπινη ύπαρξη σε έναν κόσμο διαψεύσεων, υποκρισίας και εκμετάλλευσης. Το έργο του Νικολάι Έρντμαν μπορεί να θεωρηθεί σύμβολο της απαισιοδοξίας του μεσοπολέμου, κωμωδία παραλόγου, πολιτική σάτιρα, ύμνος στη ζωή. Σε μια εποχή που τα ζητήματα της προσωπικής ελευθερίας είναι πιο πιεστικά από ποτέ, η ιστορία ενός ανθρώπου του οποίου η ζωή και ο θάνατος γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από διάφορες ομάδες συμφερόντων έχει μεγαλύτερη απήχηση από ποτέ. Το έργο γραμμένο το 1928, στην αυγή της εποχής του Στάλιν, απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία. «Στην εποχή μας, ό,τι σκέφτονται οι ζωντανοί, μόνο οι νεκροί μπορούν να το πουν». Αυτή η φράση από το έργο, έγινε η καταδίκη του συγγραφέα. Ο Νικολάι Έρντμαν συνελήφθη και εξορίστηκε και το έργο δημοσιεύτηκε στη Ρωσία μισό αιώνα αργότερα. Σήμερα, έπειτα από δεκαετίες, «Ο Αυτόχειρας» αναγνωρίζεται παγκοσμίως από κορυφαίους κριτικούς ως η κορωνίδα του θεάτρου του παραλόγου, κατατασσόμενη δίπλα στον Γκόγκολ και τον Μπέκετ.
Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από τον Σεμιόν Ποντσεκάλνικοφ, έναν ασήμαντο άνθρωπο, άνεργο, ο οποίος, μετά από έναν γελοίο καβγά με τη γυναίκα του, πείθεται να αυτοκτονήσει, αλλά ταυτόχρονα διστάζει να το πράξει. Η είδηση της απόφασής του διαδίδεται αμέσως και μια σειρά κοινωνικές ομάδες - διανοούμενοι, έμποροι, καλλιτέχνες, πόρνες, κομματικοί, παπάδες, σπεύδουν να τον κατευθύνουν, επιδιώκοντας ο καθένας να εκμεταλλευτεί την αυτοκτονία του Σεμιόν για τους δικούς του σκοπούς. Αναφέρουν με αδίστακτη κυνικότητα: «Έχουμε ανάγκη από ιδεολογικούς νεκρούς»
«Ο αυτόχειρας» δεν είναι απλώς μια σάτιρα για μια απαιτητική και χυδαία κοινωνία. Είναι μια τραγωδία που μετατρέπεται σε φάρσα. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία για τη ζωή το θάνατο και την εξουσία. Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, της «κουλτούρας της ακύρωσης», και της πίεσης για συμμόρφωση, ο αγώνας του Ποντσεκάλνικοφ για το δικαίωμα στη ζωή (και στον θάνατο) μοιάζει εντυπωσιακά σύγχρονος.
«Ο Έρντμαν έγραψε ένα θεατρικό έργο που σε κάνει να γελάς μέσα από τα δάκρυά σου, αποκαλύπτοντας την κοινωνική υποκρισία, όπου ο θάνατος γίνεται εμπόρευμα».
Την παράσταση της Θεατρικής Ομάδας της ΕΛΜΕ Μαγνησίας, σε μετάφραση του Κωστή Σκαλιώρα, σκηνοθετεί η Κική Δανιηλίδου και παρουσιάζεται με ζωντανή μουσική που έγραψε η Νικολέττα Ρούσση. Βοηθός σκηνοθέτη η Κλεοπάτρα Μπατζούκη. Για τo σκηνικό εργάστηκαν οι: Λευτέρης Πλαβός, Γιάννης Τσοκανάκης και Αντώνης Ρήγας. Για τα κοστούμια φρόντισαν οι: Αναστασία Αθανασιάδου και Αναστασία Κουρεντζή. Οι αφίσες της Δήμητρας Κλένδρου και του Μανώλη Κεφαληνού. Οι φωτογραφίες του Λευτέρη Πλαβού. Ο σχεδιασμός της Ηλεκτρονικής κράτησης της Χριστίνας Κατσούρα
Παίζουν οι καθηγητές: Βέρα Βελετζάκου, Κώστας Γιάνναρος, Γιάννης Γκινίδης, Ελένη Κατσαφούρη, Σταύρος Κατσούρας, Κατερίνα Κολοκοτρώνη, Μανώλης Κεφαληνός, Νίκος Κοντονάτσιος, Αναστασία Κουρεντζή, Βασίλης Μητρίτσας, Γιάννης Μισαλούρης, Θοδωρής Μολοχάς, Λευτέρης Πλαβός, Κλεοπάτρα Πρίγκου, Νικολέττα Ρούσση, Ασπασία Σπυροπούλου, Έφη Τριανταφύλλου, Γιάννης Τσοκανάκης, Γιάννης Φελεσάκης,
Μουσική παίζουν: Χαρά Αναγνώστου- Σταυράκη, Κωνσταντίνος Γράβος, Γιώργος Κολώνης, Νιόβη Ρούσση, Ζαφειρούλα Χαντή.
Η παράσταση αρχίζει στις 8 μ.μ. Η είσοδος είναι ελεύθερη και οι θέσεις κλείνονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://autoxeiras.netlify.app
